سلام امیر عزیزم. خوبی گلم؟ امشب برای اولین بار با شقایق نشستم و مفصل راجع به تو باهاش صحبت کردم. راجع به این جریانات اخیر. امیرم خیلی حرف زدیم اما مختصری ازش یادمه که میگم.

گفتم مرگش رو باور ندارم، گفت سعی نکن به زور باور کنی تا هم رنگ جماعت بشی. گفت خودشم باور نداره و هر بار که می دیده من گریه می کنم تو دلش بهم می خندیده. می گفته که هیچ بوی مرگی از تو نمی گیره. بهش گفتم بابا تو کجای کاری، من که رفتم سر خاکش و لمس کردم اون سیمان سرد رو هیچ حس مرگی رو بین خودم و امیر درک نکردم. گفتم من هنوز منتظرم امیر بیاد تا بریم پیش همون عمو لبویی که همیشه با هم می گفتیم، یا اون آیس پکی رو که همش می گفت" شادی بهت بدهکارم، باید بیام با هم بریم" رو منتظرم بیاد و ازش بگیرم.

امیر بهش گفتم متعجبم از اینکه چطور آدمی بود که هیچ کس رو نیازرد در حالیکه من به آرمین هم نوشتم که " آزرده ام بسیاری از کسان را و هربار که از یاد مرگ غافل شوم باز می آزارم بسیار،کسان را."  گفتم چطور می تونست با کسانی دوست باشه که ده تا پانزده سال ازش کوچکتر باشن و یا حتی انسانهای بزرگی مثه خانم فرخ زاد و یا خانم دانشور و ...

شقایق گفت به خاطر اینکه خدای امیر خیلی بزرگ بود.گفت تو ظرفیتت اندازه ی لیوان پس میگی چطور میشه؟ اما اون دریا بود پس می شد.

شقایق می گفت ببین این آدم چقدر عشق داشته که اینقدر به همتون داده که همتون سیراب شدین و الان به اون یکی حسادت نمی کنین. گفتم آره . هر کدوممون فکر می کنیم که نسبت به اون یکی با امیر بیشتر صمیمی بودیم. در حالیکه این کار قشنگ امیر بود که همه رو تا بی نهایت دوست داشت.

گفتم امیر اینقدر خوب و بزرگ  بود که دیگه انگار فقط تا سی سالگی می تونست این دنیا رو به زور تحمل کنه. انگار دیگه نمی گنجید تو این دنیا. اینجا واسش کم و کوچیک بود.

گفتم سر خاکش گریستم نه به خاطر امیر بلکه به خاطر خودم و همونجا گفتم که نمی شه مثه امیر بود. شقایق گفت آخه ما گلمون خالص نیست. گفت اون بچه گلش از بهشت بود اما گل ما از جایی بین بهشت و جهنمه.

گفتم بچه ها میگن واسش خیرات کنیم اما واسه من مسخره ست. اون به اینا احتیاج نداره. میگن فاتحه بخونیم واسه آمرزشش اما مگه گناهیم داشت که بخوان ببخشن؟! من حتی اون روز سر خاکش نتونستم فاتحه بخونم. بچه ها گفتن بیاین فاتحه بخونیم، من دو بار سعی کردم اما هر بار تمرکزم رو از دست دادم و خراب شد. شاید چون اعتقاد به مرگش نداشتم فاتحه نتونستم بخونم. به بچه ها گفتم بریم، نمی خواد.خراب میشه فاتحم.

گفتم حتی اگه کسی خیرات میده واسه امیر نیست، واسه خاطر خودشه. احساس می کنه که بهش مدیون و می خواد کاری بکنه واسه راضی کردن خودش نه واسه امیر. ما همه بهش دین داریم.

امیر گفتم به شقایق که دیشب اون میل ات رو می خوندم که واسه تبریک تولدم فرستاده بودی و می گفتی که شادی تولد صد سالگیتو جشن بگیری و منم کنارت باشم و یه کادوی بزرگ بهت بدم.

گفتم خیالم راحته که صد سال دیگه اگه تو جهنم باشم اون واسه یه سرم شده پا میشه از بهشت میاد پیشم و بهم تبریک میگه.

شقایق گفت حتی اگه صد سال دیگم زنده باشی مطمئن باش که امیر هست و میاد تولدت و بدون که امیر بزرگترین کادو رو به همتون داده. اون نه که با تلنگری بلکه با تکان شدیدی همتون رو از خواب بیدار کرده که خیلی چیزها رو بفهمین.

و یه عالمه صحبت دیگه...

خلاصه امیر جون طبق معمول همیشه، آخر همه ی نوشته هام واسه تو، می نویسم که

 " مراقب امیر ما باش."

شاد باشی عزیز دلم. خواهمت دید به هر حال رفیق از دیروز.